mijn vertrekpunt
Degene die ik was, ben ik niet meer. En degene die ik nu ben, zal ik ook niet blijven.
Dit is mijn vertrekpunt. Voor het gaan schrijven van mijn blog, voor het richting geven aan mijn werk.
En eigenlijk ook voor mijn leven.
Je ziet het.
Je voelt het.
Je denkt erover na.
Je overdenkt het.
En vervolgens… stel je uit.
Je komt niet tot actie en alles gaat gewoon weer verder zoals het was.
Hoe vaak doen we dit niet?
En hoe vaak willen we eigenlijk al wél kijken, wél kiezen en wél in beweging komen?
Wat houdt ons vrouwen toch tegen?
Waarom zijn we zo voorzichtig?
Mijn hoofd wil plannen, mijn hart wil springen
Ik ben zelf twee uitersten. Aan de ene kant kan ik veilig, voorzichtig en doordacht zijn. Alles gaat op de weegschaal. Twijfel erbij. Nog een rondje denken. En dan… geen besluit. Uitstel. Afzien.
Aan de andere kant is er mijn impulsieve kant. Mijn creatieve ik. Die denkt niet eerst drie keer na, maar voelt. Die duikt het diepe in. Die doet op gevoel.
En als ik eerlijk terugkijk, dan zie ik dit: die creatieve ik heeft mij veel verder gebracht. Die zoekt het oncomfortabele op en groeit. Alle groei die ik heb doorgemaakt, heb ik aan haar te danken. De andere kant, hoe veilig ook, laat me stagneren.
Eén klik en Alles kwam in beweging.
Mijn eigen boudoir shoot was zo’n stap het oncomfortabele in. Ik wilde dit al een tijd heel graag. Uit nieuwsgierigheid, door de mooie verhalen van de fotografen en omdat ik benieuwd was of ik ook zo mooi kon zijn op beeld.
Daarnaast voelde ik dat ikzelf de camera weer wilde oppakken, mijn passionele rode draad in mijn leven. Ik verlangde naar richting en een duidelijk kompas voor mijn fotografie!
Boudoir voelde als fotografie mét een verhaal. Niet plat maar met diepgang.
Maandenlang keek ik en liet ik het weer los. Wauw, dit wil ik ook. Jeetje, wat een investering in mezelf. Is dit niet raar? En dan weer: nee… dit wil ik écht.
Totdat daar ineens die aanbieding was. En BAM, ja hoor, ik drukte op boeken. Die ene klik heeft alles in beweging gezet. Alles.
Ik had iets te vieren, het hervinden van mijn eigen kracht. Een duidelijke stip op de horizon en een passie die eindelijk weer naar voren mocht komen.
Niet allemaal even sexy
De shoot zelf was meer dan bijzonder. Ik stond op het strand. In de kou.
Klappertandend , want storm Poly was die avond net uitgeraasd. Jumping jacks.
Slokken thee. Alles om mijn innerlijke vuurtje warm te houden.
Ik lachte. Wat ik met mijn gezicht deed? Geen idee. Ik had het gevoel dat het zo strak stond als een gletsjer.
Maar vanbinnen…genoot ik zó intens. Ik voelde me vrouw. Sensueel, krachtig en mooi.
In de auto naar huis, met de kachel op standje openhaard, liet ik een traan.
Mennn… wat was ik trots op mezelf. Wat had ik genoten van de ervaring.
En ik had nog niet eens één foto gezien. Dit alleen al was het waard.
Van ervaring naar missie
Die ene shoot heeft mij gevormd tot boudoir fotograaf. Maar het deed meer dan dat. Het heeft mij, in mijn vrouw-zijn, iets teruggegeven wat ik door privé-omstandigheden heel erg kwijt was geraakt. Kracht, Trots en Zelfliefde.
Die ervaring draag ik nu mee in alles wat ik doe. Ik mag nu andere vrouwen begeleiden, gewone vrouwen, zoals jij en ik. Geen modellen, gewoon jij.
Vrouwen laten voelen hoe bijzonder het is om jezelf aandacht te geven, om jezelf te zien, om jezelf ruimte te geven.
Daarnaast geef ik workshops aan andere fotografen om deze stijl eigen te maken, omdat dit werk verder gaat dan beeld. Het raakt iets.
Leven is de meervoudsvorm van lef!
Dus leef, lieve vrouwen. Zoek naar jouw balans tussen doen en zijn. En onthoud: degene die je was, hoef je niet te blijven.
Liefs Suus
Follow me on Instagram
@bysuus_photography
