Blijft het ook oprecht en persoonlijk
Ons leven wordt steeds makkelijker. AI in Photoshop, Chat GPT voor teksten, beelden genereren zonder camera en marketing structuren in één prompt.
Alles wat je maar nodig hebt, lijkt binnen handbereik. En eerlijk? Dat is indrukwekkend en soms zelfs briljant en bedrijven maken hier hun core-business van.
Maar ik stel mezelf steeds vaker één vraag: Blijft het ook oprecht en persoonlijk en blijft het echt van jou? Jij als ondernemer, als middelpunt van je bedrijf en als gezicht van je merk.
ergens begint het bij mij te wringen merk ik.
Als AI-foto’s je core business zijn, dan maak je kunstwerken, net als een schilder op een doek. En wauw, ik zie de mooiste dingen voorbij komen waarvan ik onder de indruk ben. Dan is AI-fotografie jouw expertise geworden en maak je daar je passie van. En ik volg ook veel AI-fotografen die ik echt bewonder.
Input over hoe je je marketing moet runnen? Teksten als leidraad? Structuur in je chaos? Tuurlijk heel graag.
Maar ergens begint het bij mij te wringen merk ik. Wie ben ik hierin en vooral wat wil ik hiermee?
Alsof ik iets creëer dat er nooit was
Soms speel ik een beetje in Photoshop door iets toe te voegen of aan te passen aan mijn beeld. En het gekke is…ik voel het minder. Het moment dat ik iets toevoeg wat niet aanwezig was, daarbij voelt het voor mij minder echt. Alsof ik iets creëer dat er nooit was en mijn werk gaat juist over wat er wél is. Dan vraag ik aan iemand "lijkt dit echt?" Ik schaam me bijna dat ik het oorspronkelijke beeld heb aangepast. Voor mij voelt het dus niet goed om te gebruiken voor mijn beelden. Kleine aanpassingen daargelaten natuurlijk. Dat is onderdeel van retoucheren en bewerken en onderdeel van mijn werk als fotograaf, maar ik verander nooit het oorspronkelijke beeld.
Het perfecte plaatje is niet altijd perfect.
Ik zie bedrijven die geen fotoshoots meer doen en kiezen voor AI-modellen die hun producten dragen. Perfecte vrouwen die lopen om fashion te showen zonder dat hun huid beweegt. Gezichten zonder rimpel, zonder lijn, te perfect. Ik begrijp ze hoor, het scheelt een enorme spend in hun marketing budget.
Maar ergens voelt het niet serieus. Alsof het bedrijf zegt: “Dit is efficiënter en altijd mooi en ik verkoop mijn product toch wel.” Ik voel als klant geen betrokkenheid en ik voel dat ik je minder serieus neem als bedrijf, maar nog sterker ik voel ook dat jij als bedrijf mij minder serieus neemt. Het perfecte plaatje is niet altijd perfect.
Ik merk dat ik steeds meer respect krijg voor bedrijven die wél echte vrouwen inzetten. Niet alleen maatjes 32/34, maar vrouwen zoals ze zijn.
hoe leer ik jou dan kennen?
En ook in schrijven zie ik het. Ik lees captions op insta, blogs en website-teksten en ik herken de AI-opbouw. De bekende korte zinsstructuren, de opsommingen met bulletpoints, vetgedrukte woorden, de streepjes, balanszinnen en abstracte containerwoorden, de veilige formuleringen zonder humoristische of eigen stopwoordjes. Het zijn allemaal perfecte zinnen, zonder menselijkheid. En ja, ook hier heel eerlijk, ik neem bedrijven dan minder serieus. Gek hè? Het voelt niet eigen en het is onpersoonlijk, het wordt bijna algemeen. Hoe leer ik jou dan kennen als ondernemer?
Laat het je ondersteunen maar laat het je niet overnemen!
Gebruik ik AI? Absoluut, elke dag. Het helpt me, structureert en versneld. Maar altijd zit daar mijn eigen signatuur overheen.
Stick to the basics zou ik zeggen. Laat het je ondersteunen maar laat het je niet overnemen!
Mijn beelden zijn echt, de vrouwen die ik fotografeer zijn echt. En mijn teksten? Die komen uit mijn brein en mijn gevoel. Met een beetje hulp hier en daar.
Ik ben benieuwd…hoe gaan jullie om met onze gegenereerde robots die ons leven langzaam lijken over te nemen?
